will you teach a wretch to live

nanunuot sa aking mga buto ang lamig na hatid ng hanging itinaboy mula sa lagoon. ang yapos ng manipis na sarong ang tanging nagbibigay ginhawa sa naninigas kong kalamnan. salamat sa gwapitong nasa kabilang mesa na mata pa lamang ay nagbibigay init na sa aking marupok na katawang lupa. nakakabingi ang aklatan. sumisigaw ang mga debit at credit, naghihintay sa pagbalanseng kanina ko pa dapat natapos. humihiyaw si mishkin at ang kanyang mga kawal ng bonds and stocks ng katarungan, humihingi na kaunting panahon upang sila ay aking bigyang pansin. mahapdi. hindi lamang ang sugat sa aking labi na naghihintay ng kendi, pati na rin ang aking kaluluwang matagal ng naghahanap ng kasagutan sa mga tanong na tanging kawalan lamang ang nakakaalam. nasaan ang aking payong? nasaan ang nagsisilbing panangga sa init ng makamundong temptasyon at malalakas na buhos ng kawalang pag-asa. nasa harap ko lamang ang pulang ballpen na sumasagisag sa mga paninidigang matagal ko na sanang pinanghawakan. kailanman ay hindi maaaring magtext habang sumusulat. iisa lamang ang aking kanang kamay. umiiyak ang apoy. nakangiti ang tubig. nanginginig ako.